گلبرگ خيال

دانشجو ی ...

یک نویسنده — Sun, 29 Apr 2012 14:00:59 GMT

وقتی تقویم را نگاه می کنم

نگران می شوم

چیزی به امتحانات پایان ترم نمانده

و من مثل دانشجویان ِ ...

به دریغ و افسوس افتاده ام.

دشنام به کتاب های تاریخ جهانگشا، مرزبان نامه، مقامات حریری، مصباح الهدایه و فصوص الحکم،

فریاد بر سنایی وناصرخسرو

به من چه که نقد نوین چه می گوید، بلاغت قدمایی غرب و شرق چیست؟

یا حتی حافظ و شاملو هنجارشکنی را در شعر چگونه آورده اند؟

یادم نمی آید ترم پیش، این همه شاکی بوده باشم.

کار به کجا رسیده که مامان می گوید برو التماس استادها که بلکه نمره ی قبولی بگیری.

خداحافظ معدل 19 و 18

حالا کاش اطرافیان درک می کردند،

( امروز عروسی و مهمانی ست و فردا ختم و عزا. اگر نیایی، این و آن ناراحت می شوند. اگر نباشی ثبت و سند برابر نیستند. رئیس شرکت و اداره و بانک گفتند باید خودت باشی.سوالات ترم را زودتر بدهید با کلید سوال، تایپ شده)

کاش درک می کردند، این لحظه های آخر را،

برای به اصطلاح خودشان "خر زدن" و علامه شدن

به من مجال می دادند.

* پ .ن 1

هفته معلم مبارک

* پ.ن.2

این شغل انبیا رو، حتی با حقوق کمش، بازم دوستش دارم. هفته ی معلم بر خودمم مبارک.

بقول مرتضی: رفتیم قاتی مرغ و خروس ها!

یک نویسنده — Thu, 29 Mar 2012 13:25:00 GMT

قراربود همزمان باشد با 23 اسفند که روزتولدم هست.

شب چهارشنبه سوری درست افتاده بود،23 اسفند.

تصمیم گرفته شد برای دو روز دیگر.

******

دل تو دلم نیست.

صدای ضربانم را نمی شنوم. انگار قلبم ایستاده از حرکت.

این یک ساعت به اندازه ی یک قرن طی شده.

همه چشم به دهان من دوخته اند.

عاقد می گوید: دوشیزه خانم، برای بار سوم می پرسم، آیا بنده وکیلم؟

نفس حبس شده به یک باره بیرون می پرد.

"خدایا یاری ام کن که بتوانم سعادتمندش کنم و سعادتمند باشم"

صدایی را که مطمئناً برای من است، می شنوم:

«بسم الله الرحمن الرحیم

با اجازه ی پدر و مادرم، و بزرگترها...

طنین صدایم محکم تر می شود. دل به دریا می زنم: بله»

پ.ن.1 روزی که از خاطرم محو نمی شود هرگز. 25/12/90

صد دانه یاقوت

یک نویسنده — Sat, 26 Nov 2011 17:36:05 GMT

انار سرخ را که دانه می کنم، به یاد کودکی ام، شعر صد دانه یاقوت را می خوانم. مامان نگاهی به من می کند، می خندد: این از صد دانه بیشتر است. نیم خیز می شوم روی کاسه ی دانه های انار. سر انگشتی چهارصد، پانصدتایی هست.

:بشمر.

بهت زده نگاهش می کنم.

- بشمر دیگه. چرامعطلی؟

- مامان...

- چیه؟ چرا اینطوری نگاه می کنی؟

- این دیگه چه حرفیه؟ شوخی میکنی؟

- نه،جدی گفتم. تجربه از همین جاها شروع میشه.

دانه های سرخ آنقدر چشمک می زند که آب دهانم را چندباری قورت می دهم. دلم می خواهد، به چندثانیه همش را بخورم. بخاطر تجربه ی جدید، شروع می کنم به شمارش. دو چهار شش هشت ده...

تجربه: صد دانه یاقوت اشتباه است. هشتصد دانه یاقوت

مُسکّن

یک نویسنده — Sun, 06 Nov 2011 13:09:00 GMT

سر به دیوار میزنم از لج تو میشینم زار میزنم از لج تو

-----

(تلفن زنگ می زند.)

- سلام.

- س... سلام.

- چی شده چرا گریه می کنی؟

- (..........................................)

- خاک عالم... دستش بشکنه. چه غلطا! کی بهش اجازه داده؟

طوریت نشده؟ سالمی؟

- آره.

- الهی بمیرم. خیلی دردت اومد؟ آخه من که گفتم مهلش نزار. ای خدا... .

تو لقمه ی من بودی. پس چرا این طوری شد؟

- آه.. چه می دونم والا...قسمتِ دیگه.

م.ج 90.8.14

تا سه نشه... بازی نشه

یک نویسنده — Fri, 21 Oct 2011 22:05:23 GMT

گفت: تو چه جور نویسنده ای هستی! بایدهمه چیز رو بنویسی. بنویس، داستان من رو بنویس.

اگر خواستید داستانش را بخوانید به ادامه بروید.

گفت: تو چه جور نویسنده ای هستی! باید همه چیز رو بنویسی. بنویس ، داستان من رو بنویس.

نگاهش کردم. چقدر غم داشت. دست هایش را روی صورتش گذاشت. اشک های کنار چشمش را پاک کرد. خودکار و برگه ای برداشتم. او گفت و من نوشتم.

تا جوانی و دانشگاه زندگی ام با دوستان دختر خلاصه می شد. آنقدر شاد بودم که وقتی اسم خواستگار جدید می آمد. با همه ی اهالی خانه قهر می کردم. گفته بودم کسی را راه ندهند. نمی خواستم جوانی کردن را از دست بدهم. زمان دانشجویی، وقتی دوستانم راجع به دوست پسرهایشان یا نامزدهایشان حرف می زدند، من حرفی نداشتم که بزنم و در صحبتهایشان داخل شوم. فقط نگاهشان می کردم.

آن وقت بود که دلم مرد خواست. در تمام عمرم با مردی جز محارم حرف نزده بودم اما این بار می خواستم این طعم را مزه کنم. چند باری پسرانی بهم پیشنهاد داده بودند و من قبول نکرده بودم. حتی یک روز در دانشگاه بخاطر پسری که با من حرف زده بود،گریه کرده بودم و دوستانم به او گفته بودند: دوست ما اهلش نیست. خدای من، اهلش شدن چه صیغه ای بود؟! یک دوستی بود دیگر. مگر قرار بود چه شود؟ مثل همه ی دوستانم، بیرون می رویم.می گردیم. غذامی خوریم. به هم کادو می دهیم.ولنتاین می گیریم و کلی خوش می گذرد.

اما چرا من نتوانستم برایم عجیب بود. شاید بخاطر حرف های مادرم بود. می گفت: مردها مثل سم می مانند، خطرناک. گاهی می گفتم: پس برادر و پدرم سم هستند؟ مادرم با صدای بلندی می گفت: نه دختر، آن ها فرق دارند.مردهای غریبه رو گفتم. از آنها دوری کن. تفکرات مذهبی مادرم باعث شد ضررها را بعداً ببینم.

بعد از دانشگاه، بیکاری باعث شد کم کم به سمت افسردگی بروم. دوستی بهم گفت: اگر همدم می خواهی و نمی توانی "های" پسری را با "هوی" جواب بدهی، راهش این است که... پیشنهاد او به دوستی اینترنتی، به موقع بود. با خودم گفتم امتحان می کنم ضرری که ندارد. آن طوری هیچ پسری که نمی تواند دستم بزند.

از این طریق دوستیی شکل گرفت. دوستی خارج از نت هم دوماه طول کشید. خوش بختانه پسر بدی نبود. او مشتاق بود با من زندگی کند به شرطی که خانواده اش مرا با چادرببینند. من قبول نکردم. چون تازه مزه ی دوستی را فهمیده بودم. نمی خواستم به این زودی ازدواج کنم.

پرسیده بود: دوستی تا کجا؟ گفته بودم: دوستی تا ندارد. او تصمیم به ازدواج داشت و بلاخره با دختردایی اش ازدواج کرد و صاحب پسری شد. ضربه ی شدید زمانی بود که با همسر و پسرش از این شهر رفتند.

تا دو سال بعد از این ماجرا با هیچ پسری حرف نزدم. هیچ کس نفهمید او چرا رفت؟ همه ی حرف ها پیش خودم ماند. حتی گریه نکردم که کسی نفهمد. تنها مکانی که می توانستم به آن پناهنده شوم، چت بود. تا سرگرم شوم و لحظه ای آی دی او روشن شود. که یک روز بلاخره روشن شد. اما چند روز قبل از آن، نزدیک عید، کسی برایم پی ام داد: از خدا چی می خوای به رسم عیدی؟ گفتم: آن کسی رو که ازم گرفته بهم پس بده.

او خواست بداند و من هم از سیر تا پیازش را برای غریبه ای درد و دل کردم. همین شد آغاز رابطه ای جدید.تا چندماه من بودم و دل داری های او.بعدتر فهمیدم وقتی درموردش حرف می زنم ناراحت می شود. او در نقش یک مشاور، یک معلم ، یک دکتر برایم شده بود آنقدر سر به سرم می گذاشت و شوخی می کرد تا از غصه هایم فاصله بگیرم. تا جایی که همه چیز را فراموش کردم. این بار من بودم و عشق او. دل به او داده بودم، او هم کم و بیش مثل من بود. ضربه ی آخرش زمانی بود که جواب منفی درخواستگاری گرفت از طرف خانواده ی من دو هفته بعد با یکی از اقوامش ازدواج کرد.

من ماندم و هزار نیاز بی اجابت، گریه های مدام، بیماریهایی نشات گرفته از عصبی شدن. همه ی اتفاق ها را انداختم گردن خدا و به تلافی اش از دین و ایمان گذشتم. مدتی را آغوش هایی نامطمئن به دوش کشیدم. همه فقط به قصد سواستفاده اما برای من اگر کسی بود که تنهایم نگذارد، همین کافی بود. اما چون تنها یک قصد داشتند و با ناواردش روبرو می شدند، بعد از یک بار کنار می کشیدند. حتی فرداروز تلفن را هم جواب نمی دادند. تا اینکه یک ماهی را اینگونه گذراندم و تصمیم گرفتم که این بار آخرین بار باشد که می روم و پسری را می بیننم. اگر این بار هم نشد، می روم بالای کوه و همه چیز را تمام می کنم.

این بار انگار او می خواست با من باشد،با شرایطی. همان لحظه برای این که این موقعیت را از دست ندهم، همه ی شرایطش را قبول کردم. قبول کردم به او دل نبندم. قرار نیست با من ازدواج کند. نباید هیچ زمان راهش را برای خوش بختی سد کنم. نباید تلفنم را به آنجای او دایورت کنم. آرایش کم و فقط برای او. آن هم هرچه قدر صورت را سفید کنی بهتر. گردن و دستها نباید پیدا شود. روسری نباید خیلی کنار رود. مانتو نه خیلی تنگ نه خیلی گشاد. در راه رفتن با خیابان لاس زدن ممنوع. یعنی آرام حرکت کردن. که معمولاً سه تا4 متر در خیابان با من فاصله داشت، به جای اینکه دوشادوش من حرکت کند. آن تایم بودن، شرط اول است. در دوستی باید همه چیز دنگ و دونگی باشد. بیشتر جاها، دنگ خودم را بدهم.

کم کم هر کدام از شرایطش که بی عمل می ماند، رفتارهای زشتش شروع می شد. از کوره در رفتن هایش، دعوا و مرافعه های مدام، لج کردن هایش. فحش های بد و قبیحش. همه را قبول کردم تا شاید با من بماند. بعدتر خواستگاری رفتن هایش را.

با صدای بغض داری گفت: با همه ی این ها نمی گویم مهربان نبود. در طول این دوسال مهربانی کرد. به این خاطر بود که دل به او بستم بر خلاف شرط او. بهم گفت گه خوردی که دل بستی.

چه می توانستم بکنم دل بود، سنگ که نبود. علاقمند شده بود. درد تنهایی راهی برایش نگذاشته بود. جز این که بی آن که بداند اصرار و التماسش کردم بهم حرف های عاشقانه بزند. مرا به کوه و خیابان ببرد. تا روزهای قشنگی باهم داشته باشیم. وقتی پیشنهاد داد، آن را پذیرفتم و دوسال تمام زنش بودم موقتی، چون دل به او داده بودم. تا این که شرایط بحرانی شد. با هر فلاکتی بود، قرص و تست جواب منفی شد. آنقدر ترسیدم که دیگر نگذاشتم تکرار شود. او پیشنهاد دیگری داد: ازاین طرف دیگر اثری از بچه نیست. چندبار گفتم نه.هربار برخوردش با من بدتر از قبل شد. ترسیدم نکند برود و تنهایم بگذارد. قبول کردم،اگرچه هربار سخت تر از همیشه بود.

نگاهش کردم. به پهنای صورتش اشک می ریخت. گفت: آن روزها به او انگار بهشت داده بودند. در باغ سبز بود و او را آن گونه راضی نگه داشتن کار سختی بود اما من توانسته بودم.

خواستم دل داری اش بدهم. اشاره کرد: نمی خواهد بهتر می شوم.

کمی بعد ادامه داد: بنویس. هیچ جایش را مخفی نمی کنم، تا بلکه کسی خواند، برایم دل بسوزاند نیازمند شده ام بدجور. هربار حرفی می زدم،می گفت: مگر فقط منم که لذت می برم. تو بیشتر از من لذت می بری. اگر گوش ت بخارد و با انگشت بخارانی، انگشت لذت می برد یا گوش؟ وقتی نمی دانستم لذت چیست؟ جوابی هم نمی توانستم به او بدهم. رفتم سراغ اینترنت. خواندم و خواندم. اما باز هم لذتی که ازش دم می زدند برای من بی معنی بود. شاید بخاطر این بود که همیشه تحقیرم می کرد و بعد از هر دعوا و زمانی ناراحت بودم. آن وقت او مهربان می شد تا مراسم لذت بردن شکل بگیرد. کمتر بیرونم می برد و اغرار کرد تازمانی که خانه هست چرا زحمت بیرون رفتن را به خودم بدهم؟ من بودم و راه طولانی تا خانه ی آنها.

هر یک یا دو ماهی می رفت خواستگاری. کاش خواستگاری ها رسمی بود و با حضور خانواده ها. هر دفعه می رفت و دخترها را تنها می دید که بقول خودش ببیند اول رنگ پوستشان سفید هست؟ دوم گرم و گیرا هست؟ سوم... . گاهی شکایت می کردم، می گفت: یا برو یا روشن فکر باش،باید برام آرزوی خوش بختی کنی. چون تو فقط دوست منی نه هیچ کس دیگر. دوسال همه جوره با او بودم و همه جوره با او ساختم. چیزی که باعث می شد تحملم را از دست بدهم خواستگاری های مکررش بود. خدایا مگه من عیب و ایرادی دارم که دائم سراغ کس دیگه می ره؟

نگاهش می کنم. نه واقعاً از زیبایی چیزی کم نداشت. سبزه و بانمک و بامزه بود. چهره ی آرامی داشت به جز این غم. کنارش احساس آرامش داشتم. تو چشماش برق خاصی داشت. بخاطر مشکی بودنش تو نور مثل دو تا تیله می شد. متانت ویژه ای داشت. کلمات و واژه های زشت به دهان نمی آورد. درس خوانده بود و با احساس. به جای مرسی و دستت دردنکنه، همیشه می گفت: ممنون. مدتها پیش ورزش کار حرفه ای بود.

گفت: همیشه از تمام قسمت های بدنم ایراد می گرفت. از ناخن ها و رنگ صورت بگیر تا نوع راه رفتن و دیگر اندام ها.

آنقدر این اتفاقات بهم فشار آورد تا ناچار به دوستانم گفتم تا شاید آن ها راه حلی بیابند. وقتی فهمیدند کسی هست که به این شیوه ها تحقیرم می کند، گفتند ازش دوری کن تا قدر ت را بداند. بعد از دو سال نصیحتهایشان را گوش دادم. دور شدم تا بلکه قدر م را بداند و دنبالم بیاید. کمتر از یک ماه، فهمیدم دارد می رود خواستگاری. این بار یکی از همکارانش. این بار دلم بشدت سوخت. نفرین کردم تا بمیرد. آخرین باری که دیده بودمش، به التماس می خواست ببوسمش و به زور می بوسید مرا.به زور می گفت: صیغه بخون. اگر نمی خوای چندماهه باشه، اشکالی نداره، یک روز ِ بخون.

چقدر احساس بدبختی می کنم. بنویس تا همه بدانند چه بر سر دختران با احساس می آید.

نگاهش می کنم. سرش را پایین انداخته. نمی دانم به دنبال چه چیزیست، بلند می شود و از اتاق بیرون می رود. برگه را تا می کنم و کیفم می گذارم. به گل های قالی خیره می شوم.

30 مهر90

اتفاق

یک نویسنده — Sun, 11 Sep 2011 18:11:54 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

بهانه ای دیگر

یک نویسنده — Sat, 03 Sep 2011 14:08:27 GMT

دوستت دارم آی خدا

گاهی که حساس می کنم همه ی درها بسته شده، لحظه ای بادی می آید و از پی اش تابش نوری. آن چنان شاد و هیجان انگیز که دلم می خواهد فریاد بزنم.

دوست دارم همه در خوش حالی ام سهیم شوند.

بعد از هفت سال از پایان لیسانس، برای اولین بار کنکور شرکت کردم و

ارشد قبول شدم.

پ.ن.1: شیرینی به خودم این است که کتاب های داستانی را که در قفسه ی کتاب خانه ام خاک می خورند و نخوانده ام، می گذارم روی میز تحریرم. اولیش "امینه" اثر مسعود بهنود و ...

پ.ن.2: شیرینی به آشنایانم، دارم سعی می کنم دوباره شروع کنم. شکست بی معنی است. بی حوصلگی، افسردگی، غم و اشک و عسق(بی نقطه و بی کام) و... همه دور. شادی حق من و دوستان من است که شادی من را خواهانند.

محبوبه

داستانی از من

یک نویسنده — Sat, 13 Aug 2011 23:13:13 GMT

^کتمان

^{روی تخت خوابی با روکش سفیدی دراز کشیده ام. صدایت را می شنوم که می گویی: چشمانت را ببند. نور چراغ قوه را روی صورتم حس می کنم و گرمای نفسهایت که آرام به روی گونه هایم می نشیند. می پرسی: تاریخ امروز چیه؟ چه اتفاقی افتاده؟}

^{برای منی که از بیخ و بن تعطیل هستم، چه فرقی می کند امروز چه روزیست و چه اتفاقی افتاده. فقط یادم می ماند که همیشه حرفهایی برای نگفتن داشته ام به همه کس. خیلی غریبگی می کنم. حس یک جور جدایی از همه کس. جدا شدن یا جدا کردن، نمی دانم، چیز مهمی نیست انگار. پلکهایم سنگین می شود کم کم. پلکهای ورم کرده و خیسم. خوب شد کسی نیست که ببیند یا بشنود صدای هق هقم را.}

^{تُن صدایت مثل سوزنی در پوستم فرو می رود که می پرسی: چه اتفاقی افتاده؟}

^{از پله ها که پایین می روم، درست به یادم نمی آید که حتی خاطره ای در سرم مانده باشد. اما درست همین جا بعد از پاگرد، پایین پله ها، پایم که به گلدان شکسته می خورد، دردی در سرم می پیچد که از گیجگاه سمت چپ شروع می شود، بعد از یک نیم دور، در پشت سرم در گیجگاه سمت راست پایان می گیرد.}

^{قبل از آن را یادم نیست، اما از این جا به بعدش را چون نوشته ام، از ترس آنکه یادم نرود، می دانم. تو گفتی بنویسمش. گفتی اگر نمی توانی بگویی بنویس و من از دویدنم تا رسیدن به خانه ی تو و این دو روز که اینجایم، نوشته ام و از امروز که مرا به محل کارت در طبقه پایین خانه آورده ای. اتاقی بزرگ با میز و صندلی و یک تخت خواب با روکش سفیدش.}

^{از خودم می پرسیدم: چرا وسط پله ها بودم؟ چرا گلدان، شکسته بود؟ آن هم قشنگترین گلدان مادر.» ترسیدم جوابش را بشنوم. آن وقت تو چه فکر می کنی؟ مثل همه که می گویند: تعطیلم! نه. می دانم همه ی حرفهایی را که می خواهی، از من می شنوی. وادارم می کنی که به خواست خودم بگویم. اما نه، نمی گذارم این کار را با من بکنی. تو نباید بشنوی که چه شد؟ تو هم مثل همه فکر کن تعطیل هستم. من مانع کار تو می شوم.}

^{می پرسی: الآن کجایی؟ نمی گویم توی خانه. می گویم: خیابان. می پرسی: کدام خیابان؟ می گویم: تاریک است، نمی دانم. می گویی: قبلاً که گفته بودی روز است. درست دقت کن. روز است یا شب؟ کدام خیابان؟}

^{در دلم به گیج شدنت می خندم. درست مثل زمانی که مادر گیج حرفهایم بود. تلوتلو خورد و از پله ها افتاد. به همه همین را می گویم به تو هم همین را. می دانم عصبی شده ای. باز هم در دلم می خندم که تو باور کرده ای حرفهایم را.}

^{صدای صندلی ات را می شنوم، تکانی خوردی. سایه ات روی صورتم می افتد و می گویی بازی بس است. چشمانت را}

^{باز کن. بی محلی ات می کنم. خودت هم می دانی اعتقادی ندارم. همان روز کنار کولی فال بینی که اصرار داشت، آینده ام را ببیند، گفته بودم به هیچ چیزی اعتقادی ندارم. از کولی که دور شدیم صدایم کرده بود: دوری کن از شومی. خندیده بودم. تو گفته بودی : شاید... و من نگذاشته بودم حرفت را ادامه بدهی.}

^{سایه ی دستت را حس می کنم که تکانش می دهی جلوی چشمانم. می دانم فهمیده ای که پلکها و مژه هایم تکان می خورند. می گویی اگر دوست داری بازی کنی، بازی کن؛ اما اگر بازی خوردی نباید ناراحت بشی. بازویم را تکان می دهی.}

^{صدای غژ و غژ صندلی در می آید. دوباره راحت روی صندلی ات نشسته ای. می پرسی: تاریخ امروز؟ می گویم: شبه، نزدیک سال تحویل. مادر کنار سفره هفت سین به جای آن که دعا کند، گریه می کند. می پرسی: چرا گریه؟ می گویم: مادر به خاطر من گریه می کنه. می خواهد خدا به من عقل دهد. قرآن را برمی دارد و می گوید خدا به این قرآنت، اگر از تصمیمش منصرف نشود، کافرت می شوم. می پرسی: تو چه کار می کنی؟ مگر چه تصمیمی گرفته ای؟ می گویم: من کنار سفره نشسته ام، به مادر می گویم: یا او یا هیچ کس. مادر می گوید: هیچ کس بهتر از این روان شناسه که برای پلیس هم کار می کند. می گویم: مگر روان شناس بده؟ می گوید: نه، اما نمی دانم. من ازش خوشم نمی آد. تو هم باید تمامش کنی. می گویم:نه. می گوید: تصمیم داری امسال را زهره مار مون کنی؟}

^{می پرسی: خب، چی شد؟ تو چه گفتی؟ به تو نمی گویم که داد زدم. بد و بیراه گفتم. از خاطرات پدری گفتم که مادر همیشه می گفت: اگر پلیس نبود، حداقل الآن زنده بود. مادر عصبی شد و لباس بیرون تن کرد. می گویم: من که چیزی نگفتم. مادر بلند شد. رفت طرف پله ها. سرش گیج رفت. تلوتلو خورد و....}

^{پلکهای ورم کرده ام را به هم فشار می دهم. احساس می کنم تخم چشمهایم می خواهد از وسط پلکها بزند بیرون، اما با این کار سرجایش برمی گردد. دوباره همان درد در سرم می پیچد. دور سرم می چرخد و می ایستد سر جایش.}

^{صدایت باز هم آوار می شود روی سرم؛ می پرسی: چی شد؟ کجایی؟ نمی گویم که می دوم در خیابان تاریک تا برسم به تو که یادم برود کنار سرِ مادر، روی پله ها خون بود. خون روی پله ها حرکت می کرد. حس می کردم اگر لحظه ای آن جا بیشتر باشم خفه می شوم. خون از سرم بالا می زند.}

^{می ترسم، پایم به گلدان می گیرد. گلدان می افتد. می دوم. وقتی می رسم، در را هزار بار با مشت می کوبم. تا نفسم بالا بیاید.}

^{صدایم می زنی: جوابم را بده، لعنتی؟ می خندم. دستت محکم روی صورتم کوبیده می شود. می دانم عصبی شده ای.}

^{صدایت می آید که می گویی: برگرد کنار مادر، قبل از این که از پله ها پرتش کنی. افکارم را جمع می کنم. یادم نمی آید گفته باشم پرتش کردم. آنقدر عصبانی بودم که نفهمیدم مادر را هل دادم. مادر تلو تلو خورد و از پانزده شاید شانزده پله افتاد. سرش به پله ی آخر خورد و خونی که از سرش و بعد از سر من بالا زد و من را خفه کرد در خود.}

^{صدایی می گوید دوری کن از شومی. تکرارش می کنم. اما این صدای تو نبود. صدایی از تو نمی شنوم. چشمانم را آرام باز می کنم. پشتت را به صندلی تکیه داده ای و صورتت پر از اشک است.}

^{تو اینها را شنیدی؟! اما نه، من نمی خواستم تو بشنوی. چرا این کار را با من کردی؟}

^{7/5/88/محبوب}

پ.ن.1: چکش را دادم، کوبیدن با شما.

روزهای نا پختگی و شب های باکرگی

یک نویسنده — Wed, 27 Jul 2011 14:40:12 GMT

آن چه مرا به تو عاشق کرد

غرور نبود

حجم بلوغ تو بود

که مرا

در تاریکی شب های ناپخته

به دوش کشید

تا درخت بکارت به اوج رسید

******

آن چه مرا به تو عاشق کرد

ناگفته های مریمی بود

که باکرگی اش را به رخ نکشید

بلکه گستاخی اش را به دوش کشید

******

آن چه مرا به تو عاشق کرد

سنگینی نگاهی بود

که به طنز زمانه نسبتش دادی

و آن گاه که گفتی:

دختر بعدی کیست؟

دلم به سکوت رسید

******

آن چه مرا به تو عاشق تر کرد

مرگ عشق بود بی تو

رفتنت را دیدم

ماندنت را نه

******

گرفته است این دل

مات این بازی

عاشق که من بودم

...................

............................

که قرعه ی ...............را

به دوش کشید؟

م.ج

28تیر90

هوای حوا، بوی مطبوع بی کسی است.

یک نویسنده — Sat, 02 Jul 2011 00:51:17 GMT

نجوای مرده

بوی ترنم های بی کسی می دهد، عشق

بوی نجوای سیاه مردگان می دهد، عشق

چه حیف از روزهایم، تازه فهمیدم

شب ها بوی بی تو می دهد، ای عشق

در یوگای زندگی، عود می سوزانم

هوا، تنفس شمع مرده می دهد، ای عشق

مادری گفت: کندور بخور فرزند

حافظه قوی کن است، ای عشق

اما من نمی خورم تا شاید،

فراموش کنم، ای عشق

گذشت آن روزگاری که فکر محبوب

در، با تو بودن خلاصه شد، ای عشق

تیر90

م.ج

پ.ن.1

یوگا از کلمه‌ی یوگ که یک لغت سانسکریت است گرفته شده و آن به معنی یکی شدن یا ملحق شدن است. معادل فارسی آن یوغ و انگلیسی آن to yoke به معنی جفت شدن یا جفت کردن یا یکی کردن است، و یوگا یعنی الحاق یا وحدت با جهان هستی.